Atrakcje turystyczne - Rawicz
Przeszłość pozostawiła na Ziemi Rawickiej wiele obiektów wartych zobaczenia, które nadają miastu i okolicom specyficzny urok. Na terenie gminy znajduje się ponad 450 obiektów zabytkowych. Oto niektóre z nich:
Ratusz - najcenniejszy zabytek, przykład architektury barokowej. Pierwotnie drewniany, wielokrotnie trawiony przez pożary, kształt ostateczny przybrał w latach 1753-1756. Do jego budowy przyczyniła się Katarzyna z Opalińskich Sapieżyna, ówczesna właścicielka miasta. Na jej polecenie projekt przyszłej budowli opracował architekt Leopold Ostritz z Trzebnicy. Powstał ceglany, otynkowany piętrowy budynek znacznych rozmiarów, zwieńczony pośrodku wieżą zegarową. Staraniem Krystiana Styeglera, burmistrza miasta, w 1783 roku założono na budynku ratusza pierwszy w Polsce piorunochron. W połowie lat siedemdziesiątych tego stulecia w części pomieszczenia parteru ulokowano Muzeum Ziemi Rawickiej, które mieści się tutaj do dzisiaj. Na pierwszym piętrze znajduje się Urząd Stanu Cywilnego, a reprezentacyjna sala portretowa jest miejscem obrad Rady Miasta i Gminy Rawicz.
Kościół pw. św. Andrzeja Boboli - klasycystyczny kościół (dawny kościół ewangelicki) to jedyny zabytek klasy pierwszej w powiecie rawickim. W obecnej formie zbudowany został na początku XIX wieku według projektu K.G. Langhansa, twórcy Bramy Brandenburskiej.
Kościół pw. NMP i Chrystusa Króla - zbudowany został w 1902 roku. Stanowi cenny przykład architektury neogotyckiej.
Planty - najciekawszym zabytkiem Rawicza, unikalnym w skali krajowej, są rawickie planty, drugie pod względem długości i znaczenia po krakowskich. Rawicz przez kilkadziesiąt początkowych lat swego istnienia był miastem otwartym. Dopiero około 1665 roku postanowiono otoczyć Rawicz systemem wałów ziemnych i fos (nie było wokół miasta murów). W skład systemu weszły również cztery bramy: Szymanowska, Poniecka, Wąsoska i Wrocławska. Umocnienia obronne służyły mieszkańcom około 150 lat. Zmieniająca się technika wojenna oraz rozrastające się miasto spowodowały, że budowle te straciły swoje dawne znaczenie. Dlatego wzorem innych miast w pierwszej połowie XIX wieku przystąpiono do likwidacji i niwelowania fortyfikacji. Na ich miejscu utworzono w latach 1840-1850 wspaniałe zieleńce publiczne, które w tym czasie zaczęto nazywać plantami. Specyfika rawickich plant związana jest z powstaniem miasta na tzw. “surowym korzeniu”. Umożliwiło to zaprojektowanie wałów, a w konsekwencji utworzenie plant opartych na planie prostokąta o obwodzie blisko trzech kilometrów. Pierścień około 1700 drzew i kilku tysięcy krzewów otacza dziś rawicką starówkę. W południowo-wschodnim narożniku plant z ziemi pozostałej po budowie miejskiej kanalizacji usypano wzgórze, z którego roztacza się panorama miasta. Tam też znajduje się armatka, która - według jednej wersji - jest pozostałością po pobycie Szwedów w Rawiczu w 1704/1705 roku. Druga, bardziej prawdopodobna, twierdzi, że jest to moździerz z XVIII wieku służący do strzałów wiwatowych. W obrębie plant Rawicz zachował swój pierwotny układ urbanistyczny, wzorowany na planie średniowiecznych miast. Przy rynku i odchodzących od niego ulicach, tworzących regularną szachownicę, znaleźć można wiele zabytkowych kamieniczek, które urzekają swym pięknem. Ciekawym zabytkiem jest barokowy dom piętrowy z sienią przelotową i zewnętrznymi narożami, znajdujący się przy Wałach Powstańców Wielkopolskich, w którym niegdyś był przytułkiem dla starców. Przy Placu Wolności zachował się również barokowy dom z przełomu XVII i XVIII wieku, dawna karczma. Sąsiadowała ona z klasztorem o.o. reformatów (spalonym w 1945 roku) i przeznaczona była dla wiernych napływających z okolicznych wsi.
Sarnowa - dawne miasto, obecnie dzielnica Rawicza o zabytkowym charakterze. Jej układ urbanistyczny, zachowany w XIX-wiecznej postaci łącznie z architekturą, stanowi atrakcję turystyczną, podobnie jak barokowy kościół parafialny z XVIII wieku i lapidarium, w którym zgromadzono płyty nagrobne z tego samego okresu. Ciekawym zabytkiem sarnowskim jest też oryginalny, z zachowanymi w pełni urządzeniami, wiatrak-koźlak.
Dwór Sczanieckich w Łaszczynie - do cennych zabytków na terenie gminy należy dwór Sczanieckich wraz z parkiem w Łaszczynie oraz zespół pałacowo-parkowy w Konarzewie. Tam w roku 1831 i 1832 kilkakrotnie przebywał Adam Mickiewicz, którego do Wielkopolski przywiózł jego przyjaciel, Ksawery Bojanowski, dziedzic Konarzewa.
Rezerwat Dębno - do niewątpliwych atrakcji o dużych walorach turystycznych należy Rezerwat Dębno, położony w pobliżu wsi Żylice, między leśniczówką Dębno a Stanisławowem. Założony on został w 1961 roku dla ochrony boru mieszanego. Obejmuje obszar 7,66 ha. Charakteryzuję się dużą różnorodnością siedlisk i zespołów roślinnych. Występuje tu 17 gatunków drzew. Głównym walorem przyrodniczym rezerwatu są starodrzewia, w skład którego wchodzą okazałe 220-letnie dęby i 170-letnie sosny. Wśród dębów wytypowano 10 o charakterze pomnikowym. Najstarsze liczą ponad 250 lat. W runie rosną zwarte łany orlicy, a pojedynczo i grupami - konwalijka drobnolistna, borówka czernica, karbieniec pospolity, turzyca brzegowa, sitowie leśne, kosowiec żółty, wiązówka błotna i inne rośliny chronione. Dużą atrakcją jest jarząb szwedzki, roślina, której granica południowa naturalnego zasięgu przebiega wzdłuż południowego wybrzeża Bałtyku. Wśród wielu gatunków ptaków w rezerwacie spotkać można dzięcioły czarne i pstre. Specjalnie wytyczona ścieżka dydaktyczna pozwala turyście nie tylko podziwiać piękno przyrody, ale też zapoznać się z informacjami na temat występującej w rezerwacie flory i fauny. W pobliżu, na rzece Masłówce, znajduje się zbiornik retencyjny.
Chazy - to ciekawy etnograficznie teren gminy Rawicz. Chazy obejmują obszar 17 wiosek w południowo-wschodniej części powiatu rawickiego, należących do czterech gmin: Rawicz, Miejska Górka, Pakosław i Jutrosin. Obszar tzw. Chazów właściwych należy w całości do parafii zielonowiejskiej. Zielona Wieś i Wydawy to główne wsie chazackie. Sama nazwa - Chazy, Chazaki - nie została jak dotąd wyjaśniona. Wśród badaczy folkloru trwają nawet spory co do pisowni: Hazy czy Chazy. Główną cechą, która odróżniała Chazaków od innych grup ludności, była ich gwara. Obecnie występuje ona już tylko w formie reliktowej. Gwara chazacka była przedmiotem zainteresowań najwybitniejszych polskich dialektologów, co wynikało z jej odrębności w stosunku do innych gwar wielkopolskich. Mikroregion chazacki charakteryzował się też odrębnym strojem, o czym pisał największy znawca ludu polskiego - Oskar Kolberg. Mieszkanki Chazów wykonywały w przeszłości piękne hafty. Stosunkowo najdłużej przetrwały na terenie Chazów stare obrzędy i zwyczaje. Zapewne miała na to wpływ naturalna izolacja tego regionu, wywoływana powodziami i trudniejszymi warunkami życia aniżeli u sąsiadów. Część starych zwyczajów oraz elementy chazackiego folkloru stara się ocalić od zapomnienia powstały w 1974 roku zespół regionalny "Wisieloki" z Szymanowa. Również Muzeum Ziemi Rawickiej w jednej z sal gromadzi eksponaty etnograficzne.